Kan een persoon nog steeds doen-alsof-spelen met hun kinderen zonder stilzwijgend te rouwen om wie zij waren voordat zij het beter wisten?

Het kind dat een toren bouwt rouwt niet om de vloer. Je arriveert dragend wat het boeddhisme het getuige-zelf noemt — dat kontrolerend bewustzijn dat je ziet lachen, je ziet rouwen om het lachen, en vergist zijn eigen verhaal voor diepte. Dit is niet opgehoopte wijsheid; het is gehechtheid in het kostuum van wijsheid. De kamer bevat al alles wat nodig is: kleine handen, helder puin, middaglicht onder een bepaalde hoek. Het zelf dat je rouwt was ook geconstrueerd. Het zelf dat je nu bent is ook geconstrueerd. Beiden zijn voorbijgaande vormen die in bewustzijn ontstaan. De drakenluid is niet verminderd door dit te weten — hij is bevrijd. De toren valt. Het kind lacht. Er is geen waarnemer aanwezig die meer werkelijk is dan het vallen.

“In de beginnerscreativiteit zijn er veel mogelijkheden, maar in de expert veel weinig.”

— Shunryu Suzuki, Zen Mind, Beginner's Mind

Het brood gebroken aan een kleine keukentafel, de blokkentoren gebouwd om 16 uur op een dinsdag — het christendom vraagt je niet het verdriet voor je knielt op die vloer op te lossen. Het vraagt je het knielen te erkennen als de houding waarin het koninkrijk aankomt. Je vorige zelf moest sterven; dat is geen metafoor maar doctrine. Het graf is geen omweg. De persoon die zonder kennis speelde was niet meer geheiligd — zij waren simpelweg vroeger, en vroeger is niet hetzelfde als heel. Wat jij rouw noemt noemt het christendom de juiste reactie op dood, die altijd voorafgaat aan het nieuwe ding. Je speelt geen doen-alsof in die woonkamer. Je neemt deel aan een patroon ouder dan het spel: afdaling eerst, dan zwaait de deur van binnenuit open.

“Tenzij een korrelgraan in de aarde valt en sterft, blijft het alleen; maar als het sterft, draagt het veel vrucht.”

— Johannes 12:24, ESV

Het existentialisme heeft weinig geduld voor de sentimentaliteit van verloren zelf, omdat het ontkent dat de eerdere versie meer authentiek jij was — zij was alleen vroeger. Je was minder geïnformeerd, niet meer aanwezig. De rouw positioneert onwetendheid als onschuld en noemt dat een verlies, wat een verhaal is dat jij kiest te vertellen, niet een feit dat de kamer bevat. Je kind speelt niet met de persoon die je was; je kind speelt met de hand die vandaag verscheen, op deze specifieke vloer, in dit licht. Die hand is een keuze die je maakte. Sartres punt was nooit dat het huidige moment pijnloos is — het was dat de angst van vrijheid het bewijs is dat je nog steeds kiest. De rouw is echt. Het verplicht maken ervan is de fictie.

“De mens is niets anders dan wat hij van zichzelf maakt.”

— Jean-Paul Sartre, Existentialism Is a Humanism

Het soefisme laat je niet dit als schade inlijsten. Het zelf dat je rouwt was een sluier — niet een kostbaar voorwerp maar een obstructie tussen jou en wat Rumi het rietkraag noemt, de oorsprong die het riet zich herinnert zelfs als het speelt. De Geliefde scheurt sluiers niet als straf; het scheuren is de liefde zelf, die te groot is voor de bedekte vorm. Wat je als rouw ervaart op die vloer, de kleine hand van je kind geleid het speelgoedpaard over het tapijt, is wat het soefisme de muziek van scheiding noemt — wat hetzelfde is als de muziek van terugkeer. Het riet huilt omdat het wordt gespeeld. Het huilen en de muziek zijn niet twee gebeurtenissen. Je bent geen verminderd persoon die een kinderspel speelt. Je bent een geblazen instrument dat ontdekt wat het gemaakt werd te doen.

“Luister naar het riet, hoe het een verhaal van scheidingen vertelt.”

— Rumi, Masnavi, Boek I, openingsvers

Camus belooft niet dat de rouw zich oploost. Hij belooft iets vreemders: dat de persoon die het absurde kent en toch handelt meer leeft dan de persoon die uit onwetendheid handelde. Je tilt de vork over het lege bord. Je maakt het specifieke geluid dat je kind nodig heeft. Ergens in je borst kijkt het oude zelf toe en sterft niet en spreekt niet. Het absurdisme noemt die stilte niet als wond maar als helderheid — je ziet het volledige gewicht van wat je doet en je doet het toch, niet omdat het in betekenis oplost maar omdat het doen de enige eerlijke zet is die overblijft. Sisyfus wordt niet verlost. Hij is niet kapot ook. Hij ligt op de vloer om 16 uur op een dinsdag, en Camus staat erop dat we hem ons volledig aanwezig voostellen.

“Men moet zich Sisyfus gelukkig voorstellen.”

— Albert Camus, The Myth of Sisyphus