Vereist het goed genoeg worden in iets om serieus genomen te worden altijd dat je een beetje wordt zoals de mensen die je vroeger onverdraaglijk vond?

De angst van Sartre was nooit de Ander — het was slechte trouw, het menselijk genie voor het vermomde van keuzes als noodlotten. Als je zegt dat je zoals zij bent geworden, geef je het auteurschap van dit zelf aan een dader die handig niet jij bent. De transformatie had een naam op elk document: de jouwe. De gebaren die je leende, de hardheid die je cultiveerde, de vloeiendheid in de onuitgesproken regels van een ruimte — elk was een ochtendkeuze gekleed in het kostuum van onvermijdelijkheid. Wat je besmetting noemt, noemt de traditie constructie. 'Zoals zij worden' is het verhaal dat je vertelt zodat je niet hoeft toe te geven dat je de vorm hebt gekozen. Je bent veroordeeld om dit gewild te hebben. Het vonnis was altijd al van jou om te schrijven.

“De mens is niets anders dan wat hij van zichzelf maakt.”

— Jean-Paul Sartre, Existentialism Is a Humanism

Diogenes droeg een lamp door Athene in het daglicht op zoek naar een eerlijke man — en de eerlijke man was degene die toegaf wat hij wilde. Het scrollen voorbij hun berichten, de kronkeling van verachting achter het breusbeen: niets daarvan was analyse. Het was honger zonder legitieme plaats om te eten. Je haatte hun ijdelheid niet. Je haatte dat niemand jouw ijdelheid nog zag. De Cynische filosofen reserveerden hun scherpste woorden niet voor de corrupten maar voor de zelf-bedriegenen, degenen die jaloezie voor ethiek aanzagen. Op het moment dat je hun manier van spreken en hun namen citeert, is de enige eerlijke zet eigendom van de eetlust — duidelijk zeggen dat je de herkenning van de ruimte zo wanhopig wilde dat je in haar vorm groeide, en stoppen met die vorm een ongeluk te noemen.

“Wat nut heeft een filosoof die niemands gevoelens kwetst?”

— Diogenes van Sinope, zoals opgetekend in Diogenes Laërtius, Lives of the Eminent Philosophers

De Koran zegt niet voorzichtig te zijn voor omgevingen. Het zegt: Wij hebben je geschapen en Wij zullen je terugbrengen — een zin die alle tussenliggende transformatie binnen een claim van eigendom plaatst. Wat een Eigenaar heeft, kan niet permanent worden gekoloniseerd zonder toestemming, wat betekent dat de vraag van gelijkenis uiteindelijk een vraag van taqwa is: niet een gevoel, niet een temperament, maar een muur die in de borst in elke ruimte wordt gedragen. Het fluorescentlicht in de wachtkamer valt gelijk op de ambitieuzen en de gecompromitteerden. Wat verschilt is niet de blootstelling maar de binnenste muur. De traditie belooft niet dat de muur gemakkelijk is, of dat je zijn gewicht niet zult voelen, of dat je niet soms degenen zult benijden die hem hebben neergelegd. Het belooft alleen dat de muur mogelijk is, en dat hem neerzetten ook een keuze was.

“Waarlijk, Allah verandert de toestand van een volk niet, totdat zij veranderen wat in zichzelf is.”

— Koran 13:11

De methode van Ramana Maharshi was geen troost — het was ontmanteling van de premisse van de vraag. De angst om zoals zij te worden, vereist een 'jij' die stabiel en begrensd genoeg is om te worden veranderd, een zelf met schone randen dat de invloed van de ander kan bevlekken. Maar Vedanta's lange stelligheid is dat dit begrensde zelf reeds een superpositie is op iets wat nooit een kandidaat voor bederf was. De getuige die naar je transformatie kijkt, heeft zich nooit zelf getransformeerd. Onderzoek maakt dit niet comfortabel; het maakt de angst structureel incoherent. Je mag nog steeds hun houding, hun koude blik, hun manier van in een deuropening staan, absorberen — maar de atman onder deze geleende kledingstukken blijft wat het altijd was: niet verbeterd door discipline, niet verslechterd door compromis, eenvoudig voorafgaand aan beide.

“De geest die vrij is van onzuiverheden, is geschikt voor onderzoek naar Brahman.”

— Adi Shankaracharya, Vivekachudamani, v. 17

Camus begreep dat de eis om een eerlijke afrekening — een soort ledger waarin de kosten van meesterschap tegen de overgegeven waardigheid kunnen worden gewogen — de eis is die Sisyphus elke keer maakt wanneer hij verwacht dat de rots bovenaan blijft. Dat zal niet. Je zult hun slechtste gewoonten absorberen: de performatieve uitputting, de terloopse wreedheid tegenover beginnelingen, de bepaalde manier van een wijnglas vasthouden bij lezingen alsof literatuur een gecontroleerde stof was. Geen vonnis zal komen. Het tribunaal dat je je voorstelt — waar iemand officieel eindelijk oordeelt of het de moeite waard was — bestaat niet. Er is alleen de voortdurende hoorzitting, het werk dat doorgaat, en de keuze om iets te vinden om om te lachen in wat het kostte. De rots is het doel. Draag het.

“Men moet zich Sisyphus gelukkig voorstellen.”

— Albert Camus, The Myth of Sisyphus