Telt het terugkeren naar waar je vandaan bent als ergens thuishoren, of is het alleen maar bewijs dat je het nergens anders gered hebt?

De zoon had een speech voorbereid. Hij had het gedeelte over onwaardigheid geoefend, de juiste hoeveelheid berouw gekalibreerd voor de afstand die hij van de familietafel had gereisd. Niets daarvan was nodig. De vader liep al voordat de excuus kon landen — toga opgeheven, sandalen op het grind, onwaardig op de beste manier — en de ring ging om een hand die nog naar varkensvoer rook. Dit is het antwoord van de traditie op je vraag: ergens thuishoren is geen prijs die wordt toegekend voor succesvolle vertrek en terugkeer. Het is de voorwaarde die het verre land niet kon uitwissen en mislukking kon niet bevestigen. Je hebt je weg niet terug verdiend. Je was altijd al ontvankelijk.

“Terwijl hij nog van verre af kwam, zag zijn vader hem en werd ontfermd, en liep hem tegemoet.”

— Lukas 15:20, ESV

De weg terug heeft een gemakswinkel met een knipperend bord. Je kent het bord. Iets in je borst ontspande toen je het zag, en je bent geneigd om dat ontspannen als thuishoren te beschouwen — om het dorp het krediet te geven voor de verlichting, om te zeggen dat de plaats je ontving. Dat deed het niet. Je koos het, opnieuw, met volledige kennis van de kosten, met het ledger open voor je. Die keuze — niet het grind, niet de bekende geur van de tuin, niet het toeval van je geboorte daar — is het enige thuishoren dat ooit heeft bestaan. Het dorp is onverschillig. De kiezer ben jij. Stop met het outsourcen van auteurschap aan een geografie die nooit je dossier las.

“De mens is veroordeeld tot vrijheid; omdat hij eenmaal in de wereld geworpen is, is hij verantwoordelijk voor alles wat hij doet.”

— Jean-Paul Sartre, Existentialism Is a Humanism

De rivier keert niet naar de berg — ze komt ergens aan waar de berg niet meer is. Je bent vertrokken, en het vertrek heeft de plaats veranderd, omdat een plaats deels geweven is uit je aanwezigheid erin, en je aanwezigheid draagt nu een ander gewicht, werpt een andere schaduw op de keukenvloer. Degene die door die deur terugliep is niet degene die hem van de andere kant ooit sloot. Wat betekent dat de vraag — heb ik het gered, ben ik mislukt — geen stabiel onderwerp heeft om aan te hechten. Zowel thuiskomen als mislukking vereisen een vast zelf waarvan wij het dossier beoordelen. Zit lang met de vergankelijkheid en de vraag wordt niet beantwoord. Het wordt ontgroeid.

“In het geziene is alleen het geziene. In het gehoorde, alleen het gehoorde.”

— Udana 1.10, Pali Canon

De vraag die je eigenlijk stelt is of de menigte — de oude vriend die bleef, de neef die je zag vertrekken, de buurman die de rekenkunde van je auto en je tijdlijn doet — mag bepalen wat je terugkeer betekent. Dat doen ze niet. Niet één centimeter van je karakter valt onder hun rechtsbevoegdheid. Of je terugkwam omdat je mislukt bent of omdat je koos is een feit dat alleen jij bezit, en zelfs als mislukking er deel van is, mislukking is niet de maat. De maat is wat je oordeel daarna doet. Elke keer dat je de hamer geeft aan iemand die niet in de kamer was toen je de beslissing nam, doe je vrijwillig wat geen externe kracht kon afdwingen. Stop.

“Je hebt macht over je geest, niet over externe gebeurtenissen. Besef dit, en je zult kracht vinden.”

— Marcus Aurelius, Meditations

Je ging terug op een dinsdag, waarschijnlijk, met de auto half vol en een reden die praktisch klonk toen je hem oefende. Het dorp ontving je zoals dorpen dat doen — zonder ceremonie, zonder het bevestigende gebaar waar je half op hoopte, gewoon dezelfde benzinepomp op dezelfde hoek, onverschillig als geologie. Dit is wat niemand hardop zegt: het universum zal je ergens niet ratificeren. Het ratificeerde je vertrek ook niet. De terugkeer is noch bewijs van nederlaag noch bewijs van wijsheid — het is de volgende handeling van een leven dat van je verlangt dat je blijft kiezen om iets te betekenen, in volle kennis dat de betekenis niet in de grond wacht om ontdekt te worden. Je ging terug op een dinsdag, waarschijnlijk, met de auto half vol. Begin daarmee.

“Men moet zich Sisyphus voorstel voorstellen als gelukkig.”

— Albert Camus, The Myth of Sisyphus