Betekent het afspelen van dezelfde drie nummers tien jaar lang op repeat dat je bent gestopt met groeien, of dat je eindelijk iets hebt gevonden dat het waard is om te bewaren?

Zen heeft geen geduld voor de angst die in deze vraag verborgen zit, maar het heeft enorm geduld voor de vraag zelf. Tien jaar dezelfde drie nummers is geen biecht — het is een verslag van contact. Je drukte je vingers op dezelfde versleten plekken op het hout totdat het hout je huid leerde kennen. Dit is geen metafoor in Zen; dit is het werkelijke mechanisme van begrip. De student die naar een betere fluit zoekt heeft de muziek al verloren. Meesterschap in Zen is niet de accumulatie van nieuw materiaal maar de diepere verdwijning van de kloof tussen speler en gespeelde — tussen degene die luistert en het gehoorde. Ergens in dat decennium stopte je met het uitvoeren van aankomst. Je kwam aan.

“Voor verlichting: hak hout, draag water. Na verlichting: hak hout, draag water.”

— Zen-spreekwoord

Het judaïsme is niet geïnteresseerd in of je herhaalt — Tora-studie is, structureel, herhaling zonder einde. Rabbi Akiva keerde zijn hele leven naar dezelfde teksten terug en noemde dat niet stagnatie; hij noemde het dispuut. De vraag die het judaïsme stelt is scherper: heeft het ding waar je naar terugkeert nog steeds het lef om terug te duwen? Een nummer dat je eens open heeft gescheurd en je nu alleen maar bevestigt, is geen tekst meer — het is een spiegel onder een hoek die vleit. Het verlies dat het waard is om te rouwen is niet dat je tien jaar dezelfde drie nummers hebt afgespeeld. Het verlies is als je ze zo totaal tot troost hebt getemd dat ze de wond waarvoor ze ooit stonden niet langer kunnen vinden. Raakt het je nu anders om 2 uur 's nachts dan op je twintigste? Dat antwoord is het hele verdict.

“Draai het om en draai het om, want alles is erin.”

— Ben Bag Bag, Pirkei Avot 5:22

Het existentialisme begint met de weigering om erfde vonnissen over hoe een leven eruit zou moeten zien te accepteren, en 'groei' is een van de meest erfde vonnissen in omloop. Je bent niet gestopt. Je hebt gekozen — en het kiezen, tienduizend keer in tienduizend kleine acties van het afspelen van nummers, is de definitie van authentiek bestaan. Slechte trouw is niet houden van dezelfde drie nummers. Slechte trouw is om 23 uur in je eigen keuken staan en dat liefde een probleem noemen omdat iemand anders idee van ontwikkeling je zegt dat het zo zou moeten zijn. Sartres radicale vrijheid betekent dat je hier de betekenis schrijft. De nummers zijn nog steeds waar. Jij die blijft is het schrijven. De enige vraag die het existentialisme stelt: ben je gebleven omdat je ervoor koos, of omdat je bang was om te kiezen?

“De mens is niets anders dan wat hij van zichzelf maakt.”

— Jean-Paul Sartre, Het Existentialisme Is een Humanisme

De Cynische Filosofen — vooral Diogenes — hadden weinig interesse in smaak en nul interesse in zelfrechtvaardiging. Ze zouden je afspeellijst niet evalueren. Ze zouden je behoefte om je afspeellijst geëvalueerd te krijgen evalueren. Diogenes sliep in een kruik en at wat hij kon vinden, niet omdat armoede edel was maar omdat hij de onherleidbare minimum van een waardig leven probeerde te lokaliseren — en wat daar boven dat minimum stond was waarschijnlijk iemand anders mening die jouw gezicht droeg. De twijfel die je voelt over je drie nummers ruikt niet naar eerlijke zelfexaminatie. Het ruikt naar een kamer vol andere mensen wier oordeel je helemaal hebt ingeslikt en nu als je eigen onzekerheid aan het metaboliseren bent. Verdedig de nummers tegen niemand. De hond op straat verontschuldigt zich niet voor het eten wat hem voedt.

“Ik ben een burger van de wereld.”

— Diogenes van Sinope, zoals opgetekend in Diogenes Laërtius, Levens van Vooraanstaande Filosofen

Camus was specifiek over het absurde: het is niet alleen de betekenisloosheid van de wereld, noch de honger van de mens naar betekenis alleen, maar de botsing tussen de twee. Je drie nummers en tien jaar lang nummers afspelen zijn geen verklaring die het universum ontvangt. Er is geen kosmisch grootboek waar herhaling je stil zet. Er is alleen de specifieke pijn van het specifieke uur en het feit dat het refrein je nog steeds in de borstkas raakt zoals de eerste keer — en dat raken is niet bewijs van stagnatie, het is bewijs dat iets in je levend genoeg blijft om geraakt te worden. Speel ze hard af. Niet omdat ze permanente betekenis dragen, maar omdat je iets voor hen betekent nu, in deze kamer, met deze exacte slapeloosheid. Sisyphus speelt weer af. We moeten ons voorstellen dat hij teveden is.

“Men moet zich Sisyphus gelukkig voorstellen.”

— Albert Camus, De Mythe van Sisyphus