Maakt het jezelf een feestje geven voor iets waar niemand anders om geeft het meer of minder real?

Stoïcisme heeft geen geduld voor deze bepaalde angst. De onverschilligheid van de menigte is geen uitspraak — het is weer. Marcus Aurelius bracht zijn nachten door met tegen jezelf schrijven in een tent aan de Donau omdat hij begreep dat het enige vermogen dat je bij je geboorte werd gegeven je eigen vermogen is om te beoordelen wat eer verdient. Wanneer je de taart voor jezelf koopt, het kaarsje toch aansteekt, zit met het specifieke gewicht van wat je hebt bereikt — je voert niet uit tegen verzet. Je oefent de enige soevereiniteit uit die nooit afhankelijk was van iemand anders kalender. Het oordeel van mensen die je naam in een decennium niet zullen onthouden is geen data. Het is lawaai dat je voor een uitspraak aannam.

“Het geluk van je leven hangt af van de kwaliteit van je gedachten.”

— Marcus Aurelius, Meditations 4.3

Islam localiseert werkelijkheid niet in de ceremonie — het localiseert werkelijkheid in de daad, al getuige voordat een enkele vriend het kon opmerken. De Ka'ba had niet de menigte nodig om het heilig te verklaren; het stond er voordat de eerste steen werd geworpen. Wat je om drie uur 's ochtends afmaakte, alleen, met kaarsen of zonder — het heeft al een naam in een register dat geen feestje kan verbeteren en geen onverschilligheid kan uitwissen. De vraag die de traditie terugduwt is niet of je viering het ding werkelijk maakt. De vraag is degene die volgt: nu je hebt aanvaard dat Allah het getuigde voordat iemand anders het kon — kun je wachten? Kun je de mijlpaal vasthouden zonder dat de kamer het hoeft te bevestigen? Die geduld is zelf de oefening.

“Allah staat niet toe dat de beloning van degenen die goed doen verloren gaat.”

— Quran 9:120

Existentialisme begint door de jury helemaal weg te nemen. Er is geen tribunaal, geen kosmisch register van mijlpalen, geen gezag dat klaar staat om te bevestigen dat het ding dat je om 2 uur 's ochtends deed een feestje verdiende. Dat is geen troost — het is de beproeving. De vrijheid om te vieren zonder een uitspraak is dezelfde vrijheid die de afwezigheid ervan zo duizeligmakend maakt. Je gebeurde. Het ding gebeurde. En de toestemming waarvoor je steeds je telefoon controleert bestaat nergens in het universum, wat betekent dat je die al hebt en altijd hebt gehad. Wachten op externe bevestiging is het verkeerd begrijpen van de structuur van je situatie. Het feestje is geen compensatie. Het is de act van iemand die in de afgrond heeft gekeken en toch besloten heeft om te bakken.

“De mens is veroordeeld om vrij te zijn.”

— Jean-Paul Sartre, Existentialism Is a Humanism

Taoïsme is niet onder de indruk van deze vraag, maar niet ontwijkend — het is niet onder de indruk op de manier waarop een rivier niet onder de indruk is van het argument over of het nat is. De naf van het wiel draagt het gewicht van het hele karretje of niemand buigt zich in om ernaar te kijken of niet. Je zat in het specifieke 16 uur licht van een specifieke dinsdag en het ding was werkelijk voordat je naar de lucifers reikte, voordat je de kaarsen koos, voordat je besloot dat het een naam verdiende. Wat het feestje doet is niet het werkelijke fabriceren — het is de natuurlijke beweging van water dat zijn niveau vindt, het wiel dat draait omdat dat is wat wielen doen wanneer ze heel zijn. Het onderdrukken zou meer moeite vergen dan het laten gebeuren. De holle ruimte houdt.

“Dertig spaken komen samen in een naf, maar het is de leegte die het wiel nuttig maakt.”

— Tao Te Ching, Hoofdstuk 11

Absurdisme betoogt niet dat het feestje het ding werkelijk maakt. Het betoogt dat het stilzwijgen van het universum erover zo volledig is, zo onverschillig, zo structureel niet in staat om in te grijpen — dat het feestje het enige heldere antwoord wordt dat beschikbaar is. Hou de lucierdoos vast. Voel het rammelen. De zwavel zit al op je vingers voordat je iets aansteekt. Het ding dat voor jou belangrijk is zit verzegeld vanbinnen, kloppend rond, en de kosmos heeft geweigerd commentaar te geven. Dus de taart gebakken om 23 uur, het enkele kaarsje, het raam open naar koude lucht — dit is niet compensatie voor betekenisloosheid, niet een voorstelling van verzet, niet een schreeuw in het donker. Het is het heldere antwoord op een absurde situatie: Ik weet wat dit is, ik weet wat het kostte, en ik zal de lucifer aansteken.

“Men moet zich Sisyphus gelukkig voorstellen.”

— Albert Camus, The Myth of Sisyphus