Hoe blijf ik deze persoon kiezen als het kiezen zich jaren geleden al niet meer als iets voelt?

Je wacht op een interne weersomslag — een gevoel dat aankomt en je bevestigt, dat het kiezen gekozen voelt maken. Jean-Paul Sartre was hierover onverbiddelijk: bewustzijn is altijd al in het handelen, en de gevoelloosheid is geen signaal dat iemand anders het stuur heeft overgenomen. Jij bent degene aan tafel. Jij bent degene die gisteravond is gebleven en de nacht daarvoor. Geen affect zal je ratificeren, geen warmte zal de lus tussen intentie en betekenis sluiten. De gevoelloosheid is niet de afwezigheid van keuze — het is hoe keuze eruitziet wanneer die zo vaak is gemaakt dat het het zelf is geworden dat het maakt. Dat is geen troost. Het is de exacte textuur van vrijheid wanneer die nergens meer om zich te verbergen heeft.

“Bestaan gaat vooraf aan essentie.”

— Jean-Paul Sartre, Existentialism Is a Humanism

De traditie laat je niet blijven vragen vanuit binnen het verhaal. Je noemt het gevoelloosheid — maar wie noemt het? Je ziet de leegte — maar wat is het licht waardoor de leegte zichtbaar is? De Mandukya Upanishad is nauwkeurig: het Zelf dat elk bewustzijnstoestand getuigt is niet zelf een bewustzijnstoestand. Het wordt niet gevoelloos. Het wordt niet warm. Het is het onveranderlijke bewustzijn achter elke holle ochtend, elk mechanisch reiken. Degene die zegt dat het kiezen dood is heeft nooit opgehouden toe te kijken hoe het kiezen gebeurde. Die waarnemer is niet het ego dat uit liefde is gevallen — het is de grond waarop het ego staat. Vind die ene. De vraag die je stelt behoort tot een kleinere zelf. De ene die de vraag ziet is niet verward.

“Het Zelf is de kenner, nooit het gekende.”

— Adi Shankaracharya, Vivekachudamani

Diogenes droeg zijn lamp overdag op zoek naar een eerlijk mens — wat betekende: hij was bereid niets te vinden en toch te blijven zoeken. Het vat is koud om 3 uur 's nachts en de lamp vindt niets nieuws. Die soort trouw respecteerden de Cynisten, het lichaam dragende wat het hart liet vallen, de greep die buiten gewaarwording blijft bestaan. Maar er is een onderscheid dat de Cynisten je niet zouden laten vervagen: een eelt verdiend door grip is niet hetzelfde als een hand die simpelweg vergat dat ze zou moeten loslaten. Deugd was nooit de uitvoering van deugdzame gebaren. Als het kiezen echt is, zal het de vraag overleven. Als de vraag je bang maakt, dat is informatie die de lamp probeert terug te brengen. De eerlijke persoon die je zoekt staat misschien in je eigen keuken.

“Ik ben een burger van de wereld.”

— Diogenes van Sinope, zoals opgetekend in Diogenes Laërtius, Lives of the Eminent Philosophers

De Tao Te Ching weet iets over wat stopt met het uitvoeren van zijn noodzakelijkheid. Water kondigt zijn diepte niet aan. De hub van het wiel draait niet — alles draait rond wat stil blijft staan. De liefde die je borst verlichte als een aangestoken lucifer was nieuw hout dat vat: zichtbaar, aromatisch, kort. Wat je beschrijft is de kool, de langzame binnenbranden, het ding dat is gestopt zichzelf te bevestigen omdat het de voorwaarde is geworden onder welke alles anders warm is. De dertig spaken van een wiel worden bruikbaar gemaakt door de leegte in het midden. Je wilt de vlam terug omdat vlam legible is. Maar de vraag is niet of het vuur zich aankondig — de vraag is of het huis nog steeds warm is. Loop door de kamers. Merk op wat nog steeds staat.

“De Tao die gezegd kan worden is niet de eeuwige Tao.”

— Tao Te Ching, Hoofdstuk 1

Epicurus bouwde zijn Tuin op een eenvoudige controle: onderscheid natuurlijke en noodzakelijke genoegens van die welke geen van beide zijn, en je zult weten waar je je ene leven aan moet besteden. Brood gegeten dagelijks stopt met smaken als brood — dat is geen bewijs dat het brood slecht is geworden; het is bewijs dat voldongenheid is bereikt, dat de eetlust is bevredigd voordat deze scherp wordt in verlangen. De Tuin noemde dit ataraxia, de rust van behoeften die zijn vervuld. Maar hier is waar de traditie eerlijkheid eist: er is verschil tussen eetlust stil geworden en eetlust uitgeblust. De ene is de beloning van de filosoof. De ander is de langzame belasting op je ene leven, betaald in ochtenden. Epicurus was niet geïnteresseerd in uithoudingsvermogen om zijn eigen wil. De enige vraag die de Tuin stelt is of je, ergens onder de gevoelloosheid, nog steeds gevoed bent.

“Van alles wat wijsheid biedt voor het leven van je hele leven in geluk, is het grootste verreweg het bezit van vriendschap.”

— Epicurus, Principal Doctrines, XXVII