Hoe loop ik maandag die kamer weer in alsof ik de presentatie net niet voor iedereen heb verpest?

Existentialisme zal je niet loslaten met een herindeling. De presentatie is mislukt — dat is een verzegeld feit, al voorbij redding — en de geoefende nonchalance die je in de badkamerspiegel repeteren bent, is een tweede mislukking boven op de eerste. Wat Sartre en degenen die hem volgden begrepen, is dat bewustzijn geen alibi heeft: je was er, je weet wat er gebeurde, en geen voorstelling van herstel verandert het record. Wat maandag werkelijk biedt, is niet een herkansing maar een eerste keer: de eerste kamer waar je aankomt als iemand die exact weet wat ze deden en toch naar binnen liep. Dat is niet hersteld vertrouwen. Dat is vrijheid op zijn duurste uitgeoefend. Je bent niet je struikeling. Je bent de persoon die koos om terug te komen, en die keuze — zonder glitter, opmerkingsloos, in een gewone jas op een gewoon moment — is het enige auteurschap dat je ooit beschikbaar was.

“Existentie gaat vooraf aan essentie.”

— Jean-Paul Sartre, Existentialisme Is a Humanism

Vedanta stelt een vraag die de hele lus volkomen bevriest: wie, precies, is degene die wakker ligt en de kamer opnieuw af te spelen? De presentator die struikelde is een personage dat het verstand construeert en dan rouwt — een verhaal dat op het scherm van bewustzijn loopt, verwisseld met het scherm zelf. De Upanishaden bieden geen troost wanneer zij zeggen dat het Zelf zonder wond is; zij bieden een kaart. Plaats het bewustzijn dat zag dat de presentatie gebeurde, dat je nu ziet repeteren voor maandag, dat je om 9 uur door de drempel zal zien gaan — en merk op dat bewustzijn geen gezicht heeft om kwijt te raken, geen reputatie op het spel, geen herinnering die brandt. Je was nooit de presentator. Je was de getuige van een presentator. Loop naar binnen als dat, en de kamer verliest de enige macht die het ooit had: jouw instemming dat het verdict ervan definitief is.

“Het Zelf wordt nooit geboren noch sterft op enig moment.”

— Bhagavad Gita 2.20

De school van Shammai verloor. In argument na argument regeerde Beit Hillel tegen hen — en de rabbijnen bewaarden de standpunten van Shammai in de Talmud toch, labeleerden hen, debatteerden erover, noemden hen waardevol om te behouden. De dissidente stem, het mislukte redeneren, het standpunt dat niet het vertrek meevoerde: deze werden niet uitgewist. Ze werden heilig gemaakt door opname. Dit is wat de traditie werkelijk leert over maandagmorgen: het vertrek heeft de persoon nodig die weet hoe het voelt wanneer de woorden halverwege de zin weggaan, wanneer de draad voor iedereen breekt. Niet ondanks vrijdag — omdat het vrijdag is. Je loopt niet naar binnen om te herstellen. Je loopt naar binnen om het record compleet te maken, om de volgende regel toe te voegen, om de persoon te zijn die de tekst nog steeds nodig heeft, vooral — vooral na — het argument dat niet landde.

“Beiden zijn de woorden van de levende God.”

— Talmud, Eruvin 13b

Het antwoord van Taoïsme is het antwoord dat je voorbereiding op maandag als onderdeel van het probleem impliceren. Elke houding die je repeteren, elk nonchalant gebaar dat je oefent, elke versie van de entree die je sinds vrijdag in je hoofd hebt uitgevoerd — die arbeid is precies wat zich zal aankondigen wanneer je naar binnen loopt. De Tao Te Ching keert steeds terug naar pu, het ongehouwen blok: het ding dat niet voor consumptie is gevormd, dat geen voorstellingsschuld draagt. Het wiel verklaart zich niet aan de as. Water excuseert zich niet voor het pad dat het bergafwaarts neemt. Loop naar binnen dragend precies wat je draagt — het specifieke gewicht van vrijdag nog steeds in je borstkas, de onopgeloste vernedering, de vergadering die nog niet heeft plaatsgevonden. Drage het zonder rangschikking. Het vertrek zal het verschil voelen tussen een persoon die arriveerde en een persoon die arriveren voorstelde.

“De Tao doet niets, toch wordt niets ongedaan gelaten.”

— Tao Te Ching, Hoofdstuk 37

Camus vroeg Sisyphus niet de steen als groeikans opnieuw in te kaders. Hij vroeg hem te duwen — met volledige kennis van de helling, de top, de onvermijdelijke terugrol omlaag, en de afwezigheid van enig kosmisch publiek dat bijhield. Het vrijdagvertrek was geen toets gegeven door een universum met een scorebord. Er is geen verhaal waarin je struikeling iets over jou betekende, en dat verhaal weigeren — het verhaal waarin vernedering openbaring is, waarin falen noodlot is — is de enige zet die Absurdisme ondersteunt. Loop maandag niet terug naar binnen door de deur van tweede kansen of geoefende herstel, maar gewoon door de deur. Voel het gewicht nog steeds in je borstkas zitten. Drage het rechtop. Verontschuldig je niet bij de onverschillige lucht omdat je erin faalde. Zij keken. Jij ook. Dat is genoeg. Duw.

“Men moet zich Sisyphus gelukkig voorstellen.”

— Albert Camus, The Myth of Sisyphus