Is het verkeerd dat ik mijn partner meer mag wanneer hij/zij een paar dagen weg is dan wanneer hij/zij thuis is?

Afstand doet iets verleidelijks: het laat je van degene houden die je hebt uitgevonden. De echtgenoot-vormige afwezigheid die je vult met elke deugd die afwezigheid je gemakkelijk excuseert niet te verifiëren. Geen borden. Geen bepaalde manier van ademen. Geen specifieke, onweerlegbare aanwezigheid die weigert de figuur te blijven die je ervan hebt gemaakt. Natuurlijk is het spook gemakkelijker om lief te hebben — je hebt het spook geschreven. Thuis is de moeilijkere eis. Ze zijn echt daar, hebben behoefte aan dingen, zijn zichzelf op een manier waarop geen verlangen kan evenaren. De echte vraag is niet waarom je de gecureerde versie verkiest. Het is of je haar zult blijven kiezen — of je zult keren naar de persoon die je zal teleurstellen op precieze, bijzondere manieren, en die je morgen opnieuw moet kiezen, zonder de genade van afstand.

“De hel, dat zijn de anderen.”

— Jean-Paul Sartre, No Exit

Het verlangen dat terugkeert met afstand is echt — maar het is de kleinere dankbaarheid. De Koran zegt dat Hij tussen jullie genegenheid en barmhartigheid plaatste, en die vers werd niet geschreven voor het schone gevoel van iemand over drie tijdzones missen. Het werd geschreven voor de wrijving van nabijheid. Voor de dinsdagochtend wanneer zij te luid bestaan, wanneer het verbond voelt als minder een geschenk en meer als een weersysteem waarin je leeft. Wat je in hun afwezigheid savoureerd is het idee van je echtgenoot — gespoeld van ongemak, glinsterend in herinnering. Die glans is niet waardeloos. Maar het is niet het volledige gewicht van wat werd beloofd of wat verschuldigd is. De grotere dankbaarheid leeft precies waar je het het moeilijkst vindt te lokaliseren.

“En Hij plaatste tussen jullie genegenheid en barmhartigheid.”

— Koran 30:21

Maak er geen gesprek van. Plan de kwetsbaarheid niet in. Noem het niet afstand, omdat afstand het woord is voor iets gebroken, en niets hier is gebroken — alleen vol. Het wiel draait op dertig spaaken, en wat de last draagt is het holle in de naaf, de plaats die niets vasthoudt. Je houdt niet minder van je echtgenoot tijdens die dagen. Je houdt eindelijk hun vorm zonder te grijpen. De Tao die zichzelf volpropt kan niet stromen; het huis dat nooit leeg wordt kan niet betreden worden. Stop niet met het vullen van de stille dagen met schuld — schuld is alleen het ego dat erop staat dat het minder ruimte nodig heeft dan het doet. Wanneer zij terugkeren, keer terug. Dat is alle instructie die er is.

“Dertig spaaken delen één naaf; waar het wiel niet is, daar is het nuttig.”

— Tao Te Ching, Hoofdstuk 11

De persoon die je mist wanneer zij weg zijn laat geen borden in de gootsteen achter. Ademt niet te luid. Wil niets van je om 21:00 uur wanneer je klaar bent met dingen geven. Je bent niet verliefd geworden op je echtgenoot over een afstand — je bent verliefd geworden op de afwezigheid van iemand die van je vereist aanwezig te zijn. Het probleem met deze diagnose is dat het je overal volgt, ook in je verlangen, ook in je opluchting wanneer zij weggaan, ook in de zachte warmte die je voelt op dag twee van hun reis. Solitude is het enige gezelschap dat je nooit hebt geresenteert. Dat is geen bekentenis over je huwelijk. Het is een bekentenis over je natuur. De Cynische filosofen zouden je zeggen op te houden met doen alsof het spook een persoon is en dienovereenkomstig te leven.

“Ik ben een burger van de wereld.”

— Diogenes van Sinope, zoals vastgesteld in Diogenes Laërtius, Levens van de Vooraanstaande Filosofen

Het oudste inzicht van de Tuin is dat plezier glad gewreven door constante blootstelling geen overvloed is — het is een mislukking van aandacht. Wat je beschrijft is geen fout in je band. Het is je natuur die registreert dat het gedeelde leven te wrijvingsloos, te continu is geworden om het met enige precisie te proeven. Een paar dagen scheiding herstelt de specifieke textuur van die persoon: het bepaalde gewicht van hen in een kamer, de exacte manier waarop zij een kopje neerzetten. Van onzichtbaar worden deze dingen levendig. Die levendigheid is het werkelijke ding — niet een troostprijs voor samenzijn, maar de echte smaak ervan, kortstondig hersteld. De enige fout zou zijn het aan toeval over te laten. Bescherm het opzettelijk. Bouw de afwezigheid in.

“Van al de dingen die de wijsheid biedt om zijn hele leven in geluk te leven, is het grootste bij lange na het bezit van vriendschap.”

— Epicurus, Brief aan Menoeceus