Moet ik de roman afmaken waar niemand om vroeg, of eindelijk de interessante persoon worden die ik uitstelde om hem te schrijven?

Jean-Paul Sartre zag mensen hun beperkingen zorgvuldig kiezen en het noodlot noemen. Een onvoltooide roman is een exquise beperking: het laat je in zweven tussen de persoon die je bent en degene die je de schuld hebt gegeven aan het manuscript voor het voorkomen dat je hem werd. Die zwevende toestand is niet wachten. Het is een beslissing, vers gemaakt elke ochtend, om nergens comfortabel te blijven. Slechte trouw is niet luiheid — het is dit: de geëlaboreerde architectuur van redenen waarom de echte keuze nog niet is aangekomen. Het is aangekomen. Je hebt de kamer gebouwd waarin het staat.

“De mens is veroordeeld om vrij te zijn; want eenmaal in de wereld geworpen, is hij verantwoordelijk voor alles wat hij doet.”

— Jean-Paul Sartre, Existentialism Is a Humanism

Diogenes van Sinope leefde in een aarden pot en zei tegen Alexander de Grote dat hij uit zijn zonlicht moest gaan. Hij zou je onmiddellijk hebben herkend: iemand die een object — het manuscript, de pot, het vat — als bewijs gebruikt dat het echte leven nog wordt voorbereid. De Cynici hadden één diagnostische vraag: verschijn je, in het lichaam, aan de tafel, zeg je het ware ding waar iemand het zou kunnen horen en terugdeinzen? De roman en het uitgestelde zelf zijn dezelfde lafheid in verschillende jassen — één literair, één biografisch. Maak de roman af niet omdat het je interessant zal maken, maar omdat je al hier bent, al ontoereikend, al zichtbaar voor iedereen behalve jezelf. Het manuscript is geen chrysalis. Het is een jas die je niet uittrekt binnenshuis.

“Ik ben een burger van de wereld.”

— Diogenes van Sinope, zoals opgetekend in Diogenes Laërtius, Levens van Vooraanstaande Filosofen

Arjuna stond op het slagveld van Kurukshetra en stelde dezelfde ruil voor: laat me iemand worden die dit verschrikkelijke noodzakelijke ding niet hoeft te doen. Krishna's antwoord was niet begripvol — het was structureel. Je krijgt niet het recht je dharma tot een comfortabeler maat te onderhandelen. De vraag of de roman gevraagd wordt, of het je interessant maakt, of iemand het zal ontvangen — dit zijn precies de gehechtheden die actie in voorstelling veranderen. Je hebt kennelijk geschreven, wat betekent dat je al hebt gekozen. De interessante persoon was een gerucht, voortgebracht door dezelfde geest die de angst voor voltooiing genereert. Svadharma — je eigen plicht, hoe onvolmaakt ook — is altijd beter dan de mooier uitziende dharma van iemands ongeleefd leven. Maak het hoofdstuk af.

“Beter is de eigen dharma, hoewel onvolmaakt uitgevoerd, dan de dharma van een ander goed uitgevoerd.”

— Bhagavad Gita 3.35

Epicurus pleitte niet voor genot in de decadente zin die zijn critici voorkeur gaven. Hij pleitte voor de uitschakeling van onnodige pijn — en hij was nauwkeurig over wat onnodig betekende. Je voert twee schulden tegelijk uit: het onvoltooide manuscript en de ongeleefd namiddag, en de rente op beide is dezelfde dread, dagelijks samenggesteld terwijl je tussen hen staat met het ledger vast. De verantwoording is het lijden. Epicurus bouwde een tuin in Athene, nodigde een paar vrienden uit die niets vroegen dan aanwezigheid, at brood en water, en noemde het het volledige leven — niet omdat ontbering heilig was maar omdat de eetlust voor meer-dan-dit de werkelijke kwelling was. Kies welke van beide vanavond lichter voelt. Gewoon vanavond. Eet eerst iets echts. De filosofie is niet ingewikkelder dan dat.

“Bederf niet wat je hebt door te verlangen naar wat je niet hebt.”

— Epicurus, fragment bewaard in Aelian

Albert Camus begreep dat Sisyphus niet tragisch was omdat de rotsen terugrold — hij was alleen tragisch als hij een bergtop voorstelde waar de rots zou blijven. Je schreef de roman in plaats van te leven, ja, maar je leefde ook erin om twee uur 's nachts, alleen, wat zijn eigen consumerende realiteit is en niet niets. De absurdist lost de tegenspraak tussen het manuscript en het leven niet op; hij weigert de premisse dat resolutie de voorwaarde voor actie is. Beiden zijn opstanden tegen dezelfde stilte, en de stilte schikt niet. De overwinnaar wacht niet op de waardiger strijd — hij vecht beiden slecht, tegelijk, zonder de ongeleefd leven om toestemming te vragen. Camus was heel duidelijk: de worsteling zelf naar de hoogten is genoeg. De roman telt. Dus het diner dat je blijft overslaan.

“Men moet zich Sisyphus gelukkig voorstellen.”

— Albert Camus, The Myth of Sisyphus