Moet ik de $200 die ik voor mijn eigen verjaardag heb gespaard gebruiken om precies te doen wat ik wil, of vereist een goede dag dat er andere mensen in zitten?

De Stoïcijnen hadden een woord voor het grondgebied dat je daadwerkelijk beheerst: je oordelen, je keuzes, je reactie op wat de dag brengt. De aanwezigheid van andere mensen is niet in dat grondgebied. Of ze blij, halfslachtig of helemaal niet opdagen — geen daarvan is van jou om te bevelen, en het waard van je verjaardag daarop bouwen is je gemoedstoestand aan het toeval overhandigen. Je hebt die $200 met je eigen handen over je eigen weken gespaard. De maaltijd, het uur, het exact wat je wilde — deze zijn binnen je macht. Geef het uit. De Stoïcijnse fout is niet alleen zijn; het is alleen zijn tot het probleem maken wanneer het echte probleem is dat je van de aanwezigheid van anderen de voorwaarde voor je eigen toestemming hebt gemaakt.

“Vraag jezelf op elk moment af: is dit noodzakelijk?”

— Marcus Aurelius, Meditations 4.24

Epicurus gaf geen banket. Hij hield een tuin, een kleine tafel, een paar vrienden die stil samen konden zijn — en hij betoogde, met meer precisie dan zijn reputatie toestaat, dat het verkeerd tellen van genot tot pijn leidt. De fout is niet dingen willen. De fout is dingen willen die je aan het eind leger achterlaten dan het begin. Geef de $200 uit aan precies wat je wilt. Maar hij zou je drukken: wanneer je je de maaltijd voorstelt, de middag, het moment waarop je uitadeemt — zit er een gezicht aan de overkant van de tafel, of niet? Geen menigte. Geen opvoering. Één persoon die niet hoeft uit te leggen waarom dit bepaalde uur uitmaakte. Let op het antwoord voordat je het kaartje koopt.

“Van alle dingen die wijsheid voorziet voor het leven van je hele leven in geluk, is het grootste veruit het bezit van vriendschap.”

— Epicurus, Principal Doctrines 27

Vedanta laat je niet toe de vraag op te lossen door voor een kant te kiezen. Het trekt de grond onder beide opties uit. De een die de $200 heeft gespaard, de een die zich afvraagt of alleen genoeg is, de een die telt wat de dag verschuldigd is — vind die eerst. Elke verjaardag is een kleine verwarring: de verjaardag van de aankomst van een lichaam, behandeld als het begin van het zelf, terwijl het diepere onderzoek suggereert dat wat je bent nooit afwezig was en niet afwezig zal zijn na de kaarsen. Dit is geen instructie om niets uit te geven en niets te voelen. Het is een herinnering dat het gewicht van de vraag — maakt het willen van alleen mij kapot — alleen op een zelf valt dat van het begin af aan verkeerd is geïdentificeerd.

“Het Zelf wordt nooit geboren noch sterft ooit. Het is niet ontstaan, ontstaat niet en zal niet ontstaan.”

— Bhagavad Gita 2.20

Diogenes boycotte het festival niet omdat hij mensen haatte. Hij zat erbuiten omdat hij kon zien wat erin gebeurde — iedereen speelde de verlichting van niet alleen zijn bij elkaar op, noemde de opvoering vreugde. Je weet al, in de specifieke spier tussen je schouderbladen, welk antwoord je meer bang maakt. De vraag is niet wat edeler is: alleen zijn of gezelschap. De vraag is welke je bereikt omdat het waar is en welke je bereikt omdat het je verhindert uit te zoeken. De Cynische waren niet antisociaal. Ze waren allergisch voor het sociale theater dat iedereen in staat stelt het moeilijkere gesprek te vermijden — inclusief het gesprek dat je nu met jezelf voert.

“Ik ben een burger van de wereld.”

— Diogenes van Sinope, zoals gerapporteerd in Diogenes Laërtius, Lives 6.63

Camus zou je niet vertellen het alleen of met anderen uit te geven. Hij zou je zeggen dat je de vraag die je echt stelt opmerkt, wat niet over $200 of verjaardagen gaat. De echte vraag — maakt het willen om alleen te zijn mij kapot, betekent een lege kalender dat er iets mis met me is — is de dief. Het heelal was ergens anders toen je dat geld spaarde, onverschillig en oneindig, en het blijft ergens anders nu, genererend geen oordeel over je voorkeur voor alleen zijn of gezelschap. Geef het uit hoe je het graag uitgegeven ziet. Maar geef het uit in volledige bewustzijn dat er geen kosmisch grootboek wordt gemarkeerd, geen goed antwoord dat de dag zou hebben gered. Er is alleen de dag, en of je erin was.

“Men moet zich Sisyphus gelukkig voorstellen.”

— Albert Camus, The Myth of Sisyphus