Wat ben ik mijn broer aan Kerstmis verschuldigd wanneer de welwillendheid tussen ons alleen maar tot aan de terugreis duurt?

Silat al-rahim — het onderhouden van de banden van de baarmoeder — is geen handshake-overeenkomst die de andere partij kan vernietigen door op de terugreis koud te worden. De islamitische rechtswetenschappen zijn nauwkeurig over dit punt: de verplichting loopt niet tussen jou en je broer maar tussen jou en Allah, wat betekent dat je broers nalaten om genegenheid terug te geven je niet van de band bevrijdt. De profeet Mohammed zei dat de echte onderhouder van verwantschap niet degene is die warmte ontvangt en deze retourneert — elke koopman kan dat doen — maar degene die volhardt wanneer het niet wordt geretourneerd. De asymmetrie is geen ongeluk van de leer; het is het gehele gewicht ervan. De lamp vereist niet dat de kamer het licht verdient voordat het brandt.

“Degene die verwantschap onderhoudt, is niet degene die wederzijds handelt, maar degene die banden behoudt met degenen die deze verbreken.”

— Sahih al-Bukhari 5645

Er is geen bloetwet geschreven die ergens eerlijke blik doorstaat. Geen kosmisch grootboek wees je deze broer, deze tafel, deze jaarlijkse afrekening met iemand die de terugreis als een vonnis doet aanvoelen. De existentialistische positie is niet dat je hem niets verschuldigd bent — het is dat het woord 'verschuldigd' hier fraudulent werk doet. Je blijft het cadeau kopen. Je blijft de rit maken. Je blijft de stoel naar achteren schuiven. Elk van die handelingen is een stem die je uitbrengt voor een zelf dat hem vrij kiest, zonder garantie van terugkeer. De wrok op de terugreis is geen bewijs dat het gebaar hol was. Het is de exacte prijs van het zelf dat je bouwt — betaald vrijwillig, jaarlijks, en ondertekend met je naam.

“De mens is niets anders dan wat hij van zichzelf maakt.”

— Jean-Paul Sartre, Existentialism Is a Humanism

Diogenes vierde geen feestdagen. Hij maakte geen punt over soberheid; hij maakte een punt over eerlijkheid — dat het meeste van wat liefde in een warme kamer wordt genoemd, opvoering is, en de snelweg onthult het. De Cynicus vraagt niet of je je broer zou moeten liefhebben maar of wat je liefde noemt, zijn eigen onderzoek kan doorstaan. Wanneer je hem het cadeau geeft, wiens honger voed je? Het ritueel van Kerstmisgoedwil kan het werk doen dat je werkelijke relatie niet kan, wat betekent dat het jaarlijkse theater niet de band eert maar deze vervangt. Wat zou je hem geven als geen publiek — inclusief degene in je eigen borst — toekeek? Dat antwoord is het enige dat de moeite van het handelen waard is.

“Wat is het nut van een filosoof die niemands gevoelens raakt?”

— Diogenes van Sinope, zoals opgetekend door Diogenes Laërtius

Advaita Vedanta begint niet met de verplichting maar met degene die opmerkt dat de verplichting oplost. Kilometer na kilometer op de terugreis, iets in jou kijkt hoe de warmte weggaat — volgt het, noemt het grief, bewijst het onder. Die getuige is niet gewond. Het is nooit door je broer gewond. De warmte was Brahman dat zichzelf even door een voorbijgegeven schotel kende; de kou is maya die het verhaal van twee aparte mannen opnieuw stelt. Dit verontschuldigt de kou niet of maakt het verlies fictief. Het betekent dat er een plaats in je is die voorafgaat aan beide — en geven vanuit die plaats is wat de traditie karma yoga noemt: handeling zonder het ledger van het zelf eronder.

“Het Zelf wordt nooit geboren en sterft op geen enkel moment. Het is ongeboren, eeuwig, altijd bestaand en primordiaal.”

— Bhagavad Gita 2.20

Camus begreep dat Sisyphus niet wordt verlost door de rotsblok die de top bereikt en daar blijft. De rotsblok komt terug naar beneden. De welwillendheid verdampt ergens voorbij de grens van het district. De ham wordt koud. Hij zegt het ding dat hij altijd zegt. Je kijkt naar het raam omdat het raam gemakkelijker is. Dit is allemaal geen nieuwe informatie, en het verandert niet het bevel: ga terug. Koop het cadeau in november. Verpak het op dezelfde manier. Zit op dezelfde stoel. Niet omdat het universum de handeling betekenis heeft toegewezen, niet omdat je broer het anders zal ontvangen deze keer, niet omdat de terugreis lichter zal zijn. Omdat je iemand bent die de tafel dekt, en in een wereld met geen voorgegeven antwoord, is die praktijk — koppig, ongegarandeerd, herhaald — het enige antwoord dat je werkelijk kunt bouwen.

“Men moet zich Sisyphus gelukkig voorstellen.”

— Albert Camus, The Myth of Sisyphus