Wat zeg ik tegen mijn teamgenoten wanneer we eindelijk het kampioenschap winnen waar we zes jaar naar toe hebben gewerkt en ik voel niets?

Zes jaar lang ben je op krediet gerend — een gevoel verschuldigd aan een toekomstige versie van jezelf die eindelijk zou aankomen, eindelijk het ding zou voelen, eindelijk de jaren zinvol zou maken. Dat zelf is vanavond opgedaagd en weigert de schuld in te lossen. De leegte achter je borstbeen is geen ondankbaarheid en het is geen mislukking. Het is het eerste moment waarop geen geleend betekenis meer beschikbaar is om de kloof op te vullen, wat betekent dat het ook het eerste moment is waarop je volledig verantwoordelijk bent voor het vinden van een nieuwe. Vertel je teamgenoten wat ze in de herrie moeten horen. Zit dan met de stilte die overblijft, want die stilte is geen probleem om op te lossen — het is de eigenlijke vraag waar je leven op uit is geweest, en je kunt het antwoord niet langer uitstellen.

“De mens is veroordeeld tot vrijheid; want eenmaal in de wereld geworpen, is hij verantwoordelijk voor alles wat hij doet.”

— Jean-Paul Sartre, Existentialism Is a Humanism

De Koran zegt niet dat het hart rust vindt in aankomst. Het zegt dat het hart rust alleen vindt in de herdenking van God — en je eigen borst vanavond is het bewijs van het onderscheid, stellende je zijn onrustigheid aan als een brief die je eindelijk de moed had om te openen. Zes jaar strijden was niet voorbereiding op dit moment; het was zijn eigen complete ding, je gegeven, en nu compleet. De trofee koud in je handen is niet de bestemming die wordt onthouden — het is een teken dat voorbij zichzelf wijst, de manier waarop alle tekens voorbij zichzelf wijzen. Vertel je teamgenoten wat waar is in het moment, met welke woorden dan ook die zich aandienen. De stilte onder die woorden is niet leegte. Het is erbarming, die haar vinger tegen je drukt en zegt: keer hier.

“Voorzeker, in de herdenking van Allah vinden harten rust.”

— Koran 13:28

Hou de trofee vast. Hou hem werkelijk vast — koud metaal, twee of drie pond, de specifieke textuur van de gravering onder je duim. Dat gewicht is echt. Het niets is ook echt. Beide zijn hier tegelijk en geen van beiden annuleert de ander, wat de les is die je vóór vanavond niet had kunnen ontvangen. Zes jaar lang heb je je leven rond een geloof georganiseerd — dat de beker bestond, dat hem vasthouden iets zou oplossen, dat aankomst een plek was. Het geloof is nu weg. Wat overblijft zijn je handen, en wat ze kunnen vasthouden, en het feit van vasthouden. Dat is niet een minder ding dan wat je verwachtte. Het is een waarder ding. De leegte is niet de afwezigheid van beloning. Het is de eerste eerlijke gewaarwording die je in jaren hebt gehad.

“Je verliest alleen wat je vasthoudt.”

— Toegeschreven aan Boeddha

Vertel hen de waarheid — niet de gereputeerde toespraak, niet het gezicht dat de camera wacht, maar het eigenlijke ding: het confetti valt op een vreemdeling, zes jaar lang 6 uur 's ochtends en je specifieke pijn in de linkerknie zijn hier aangekomen en de aankomst is stil. Camus zei niet dat Sisyphus gelukkig was omdat de steen ertoe deed. Hij zei dat Sisyphus gelukkig was omdat hij niet langer nodig had dat het ertoe deed. Die eerlijkheid — onbeloond, ongevraagd, gesproken in het midden van de herrie — is de enige overwinning beschikbaar vanavond die niemand van je kan afpakken. De steen bereikte de top. Je keek er duidelijk naar. Nu draai je je om en keer je terug naar de lange helling, niet omdat de klim iets betekent, maar omdat jij degene bent die klimt, en dat is genoeg.

“Men moet zich Sisyphus gelukkig voorstellen.”

— Albert Camus, The Myth of Sisyphus

Die trofee is een stuk metaal, en de mensen die het je geven, verkochten ook de parking. Dit is niet nihilisme — het is eerlijkheid, wat zeldzamer en moeilijker is. Diogenes bespot niet ambitie omdat hij onverschillig voor het leven was; hij bespot het omdat hij wilde dat mensen zouden stoppen met het verwisselen van het symbool met het ding, de prijs met de deugd, de beker met de zes jaar van het worden iemand die het kan winnen. Je verdoving is geen ondankbaarheid. Het is je zenuwstelsel dat eindelijk weigert een gevoel na te bootsen dat het niet heeft. Die weigering is meer waard dan het gevoel zou zijn geweest. Laat je teamgenoten de viering hebben. Je hebt al iets gekregen waar ze jaren naar op jacht zullen zijn — de kennis dat de jacht nooit ging waar je dacht.

“Ik zoek naar een eerlijk mens.”

— Diogenes van Sinope, zoals opgetekend door Diogenes Laërtius