Wat zeg ik tegen de ambtenaar als de geloften die ik heb geschreven waar zijn maar het huwelijk waarschijnlijk niet?

Diogenes droeg beroemd een lamp overdag, op zoek naar een eerlijk man. Hij zou je situatie onmiddellijk herkennen — een ceremonie gekleed in bloemen en verwachting, iedereen de rol spelend die het moment eist, en jij alleen iets echts vasthoudend. De Cynische traditie heeft geen geduld voor het theater van ritueel. Het vraagt alleen of je bereid bent het waarachtige woord in de kamer uit te spreken waar iedereen het prettige zegt. Lees je geloften. Zeg dan: Ik meen dit en ik weet niet of dat genoeg is. De ceremonie was altijd de leugen. De instelling was altijd de voorstelling. Je twijfel, openhartig uitgesproken, is de meest radicale handeling die je beschikbaar is — het enige in die kamer dat niet geleend kostuum is van iemands anders idee van een leven.

“Ik ben op zoek naar een menselijk wezen.”

— Diogenes van Sinope, zoals opgetekend in Diogenes Laërtius, Levens van Beroemde Filosofen

De islamitische traditie staat je niet toe je binnen ceremonie te verstoppen. De nikah is een contract dat niet primair wordt getuigd door de ambtenaar maar door Allah, en de Quran is duidelijk dat wat in de borst is bekend is voordat het de tong bereikt. De vraag die de traditie je stelt is niet welke woorden je aan een vreemde geeft maar of je kan staan binnen goddelijk getuigenis stellig 'waarschijnlijk' dragend als zou het zekerheid zijn. Het huwelijkscontract in de islamitische wet wordt met groot serieus genomen precies omdat het kan worden ontbonden — de traditie is niet naïef over permanentie — maar het kan niet met kwade trouw worden aangegaan zonder gevolgen die geen menselijke ambtenaar kan oordelen. De getuige die ertoe doet is niet degene die de huwelijkslicentie vasthoudt.

“Allah kent de fraude van de ogen en wat de borsten verbergen.”

— Quran 40:19

Sartre's beroemde formulering — het bestaan gaat vooraf aan de essentie — betekent dat geen ceremonie kan bepalen wat je bent voordat je kiest wat je doet. De zegen van de ambtenaar verandert niets omdat niets exterieurs ooit een menselijke keuze bekrachtigt. Wat existentialisme opmerkt over je vraag is de ontwijking erin: je vraagt een vreemde wat je een ander vreemde moet vertellen, wanneer de persoon die de waarheid moet horen je partner is. De geloften zijn waar. Dat is geen triviale feit — het betekent iets echts in jou strekte zich uit naar iets echts in een ander persoon. Maar de waarschijnlijkheid je om 2 uur 's morgens draait is ook een keuze, een manier van lezen van de toekomst die je nu schrijft. Je bent geen schip op een bepaalde koers. Jij bent degene die de heading kiest, elk uur, inclusief deze.

“De mens is veroordeeld vrij te zijn.”

— Jean-Paul Sartre, Existentialisme Is Een Humanisme

De Bhagavad Gita vindt Arjuna bevoren voor de slag, zijn boog omlaag, zeker van de kosten en onzeker van het resultaat. Krishna's antwoord is geen geruststelling — het is een herschikking van wat handelen voor is. Je handelt niet omdat uitkomsten gegarandeerd zijn. Je handelt omdat de handeling zelf je dharma is, je specifieke plicht in dit specifieke moment, en het afzien ervan op grond dat het resultaat onzeker is, is zelf een keuze met zijn eigen karmische gewicht. De geloften die je schreef zijn een offer. Je plaatst ze op het vuur zonder te eisen wat het vuur ermee doet. Dit is geen passiviteit — het is de zwaarste discipline die de traditie kent. Je bent al bij Kurukshetra. De vraag is alleen of je zult trekken.

“Laat rechtmatige daden je beweegreden zijn, niet de vrucht die ervan komt.”

— Bhagavad Gita 2.47

Camus begreep dat het absurde geen reden is om te stoppen. Sisyphus duwt de rots stellig dat deze zal terugkeren; de opstand is in het duwen. Je situatie is niet metaforisch absurd — het is structureel absurd: je hebt ware woorden geschreven om een waarschijnlijk onware toekomst te beschrijven, en je staat op het punt ze uit te spreken in onverschillige lucht terwijl mensen huilen in klaptoelen. Camus zou je niet zeggen te stoppen. Hij zou zeggen dat de stille van het universum precies wat het spreken doet uitmaker. Niet als troost. Niet als hoop. De geloften zijn nu waar, in dit lichaam, in dit uur. Het huwelijk kan mislukken. Dit zijn twee afzonderlijke feiten en alleen één ervan is van jou om aan te bieden. Zeg het. De onverschilligheid van de kosmos is geen argument tegen betekenis — het is de voorwaarde die je betekenis volledig je eigen maakt.

“Men moet zich Sisyphus gelukkig vorstellen.”

— Albert Camus, De Mythe van Sisyphus