Wanneer is het juist om ermee op te houden een kamer op te knappen en toe te geven dat je gewoon nog niet weet hoe je erin moet leven?

De vraag bevat haar eigen slaapdrankje: het woord 'nog' belooft een toekomstige jezelf die eindelijk zal weten hoe je hier leeft. Absurdisme trekt dat woord eruit als een rotte tand. Er is geen competentie gepland om aan te komen en je in de kamer in te richten als meubels die hun plek vinden. De steen die Sisyphus rolt is geen probleem dat op een oplossing wacht — het is de toestand. Dus je verplaatst de stoel op dinsdag om 15 uur wetende dat het het plafond niet zal repareren, wetende dat het licht nog steeds verkeerd zal zijn, wetende dat je het weer zult verplaatsen. Je doet het toch. Dat 'toch' is geen nederlaag. Het is de enige eerlijke huurovereenkomst die je kunt ondertekenen.

“Men moet zich Sisyphus gelukkig voorstellen.”

— Albert Camus, The Myth of Sisyphus

Maria zei ja voordat ze begreep waar ze mee instemde. Die voorafgaande toestemming — voordat de stal, voor Egypte, voor dertig jaar gewoon brood en splinters — is het model dat het christendom niet als troost maar als instructie biedt. Je stopt niet met het repareren van de kamer als de oplossingen opraken; je stopt wanneer het niet-weten niet meer als falen voelt en begint aan te voelen als grond. Iets ouder dan je angst kan alleen door de gebroken plaats binnenkomen, niet door de gerenoveerde. Ze stond bij het kruis en ging niet weg. Dat staan — zonder oplossing, zonder dat de kamer beter wordt — is de houding die de traditie van je vraagt.

“Het geschiede mij naar uw woord.”

— Lucas 1:38, Bijbel

De vertraging heeft een structuur: je leeft in de kamer als deze bewoonbaar wordt, en je weet dat het bewoonbaar is omdat je je gevestigd voelt, en je voelt je gevestigd als je het bepaalde ongenoegen van dit plafond, dit licht, deze dinsdag hebt opgelost. Geen signaal geeft toestemming. Geen drempel kondigt zich aan. Het enige wat existentialisme hier kan doen is oncomfortabel — je begint de kamer slecht te bewonen, zonder de competentie die je eerst wilde hebben, je beweegt erin voordat je klaar bent omdat klaar geen toestand is die aan actie voorafgaat. Het volgt het soms. De steen is zwaar. Dat is geen reden om aan de voet te wachten.

“Het bestaan gaat vooraf aan de essentie.”

— Jean-Paul Sartre, Existentialism Is a Humanism

Elke correctie leert de kamer zich vreemder te voelen — de lamp verplaatst, het bureau onder een hoek, de stoel verhuisd naar waar het licht gisteren beter was. Het Tao Te Ching diagnosticeert dit niet als luiheid of gebrek aan moed; het leest het als een verwarring over waarvoor een kamer dient. De hub van het wiel is de holle ruimte in het midden. Het nut van de kamer komt van wat er niet in wordt geplaatst, niet van de opstelling van wat wel is. Het paard van de boer loopt weg en hij noemt het niets nog — niet stoïcijnse berusting maar echte schorsing van veroordeling. Misschien is niet-weten hoe je erin leeft al erin leven.

“Het nut van een kamer ligt in zijn lege ruimte.”

— Tao Te Ching, Hoofdstuk 11

Er is een buurman wiens raam het jouwe tegenover staat. Er is een collega die zou kunnen langskomen. Er is de versie van jezelf die alleen bestaat in wat anderen zien wanneer ze door de deur lopen. Het cynisme — de oorspronkelijke school, niet de moderne stemming — vraagt je om een enkele chirurgische verwijdering uit te voeren: verwijder die getuige volledig uit de kamer en merk op wat je handen daarna doen. Diogenes bezat geen beker eenmaal hij zag dat een kind uit gekromde handpalmen dronk. De kamer herschikt door een publiek is geen kamer waarin je leeft; het is een podium dat je onderhoudt. Het stoppen komt niet uit uitputting maar uit het moment waarin je jezelf betrapt op het repeteren van een persoon zijn in plaats van er een te zijn.

“Ik ben op zoek naar een eerlijk mens.”

— Diogenes van Sinope, opgetekend door Diogenes Laërtius