Waarom lijkt elke nieuwe vriendschap te vereisen dat de ene persoon de ander iets meer nodig heeft, en is dat eigenlijk prima of gewoon wat we hebben afgesproken om prima te noemen?

Je weet al welke je bent in deze vriendschap — het weten leeft in je borst om 2 uur 's nachts wanneer je checkt of ze hebben gereageerd. Existentialisme biedt hier geen troost, alleen precisie: er is geen ontwerp dat de onbalans heeft gecreëerd, geen kosmische architect die rollen heeft toegewezen. De ene persoon koos ervoor kwetsbaar te zijn voordat enige veiligheid was gegarandeerd. De ander koos om te blijven. We noemen het liefde omdat 'een gok die toevallig goed uitpakte' te brutaal en te exact klinkt. De asymmetrie is geen fout. Het is de structuur van alle vrije handeling — iemand beweegt zich eerst, in open lucht, zonder net, en die blootstelling is geen zwakheid. Het is de enige manier waarop er een begin kan zijn. Prima dekt het niet. Terrifiant dekt het. Net als gekozen.

“Existentie gaat vooraf aan essentie.”

— Jean-Paul Sartre, Existentialism Is a Humanism

De asymmetrie is geen ongeluk van persoonlijkheid — het is *fitra*, het oorspronkelijke menselijke ontwerp, opzettelijk op deze manier gebouwd. Twee mensen die even zelfstandig zijn hebben geen reden om zich naar elkaar toe te wenden. Behoefte is geen tekort in de vriendschap; het is haar motor. Degene die meer nodig heeft op dit moment is niet de minderwaardige partij maar degene die momenteel het werk doet van ontvangen, wat de Koran erkent als een vorm van aanbidding: je kunt zakat niet geven zonder iemand die het accepteert, en de acceptatie is niet beschamend, het is de andere helft van de handeling. Trots noemt het hebben van behoefte een wond. De *tariqa* ziet het als zuivering — iets wordt stilletjes van je afgenomen, zoals een vasten het lichaam van de fictie van zijn eigen zelfstandigheid afneemt.

“O mensheid, jullie zijn zij die Allah nodig hebben, terwijl Allah zelfstandig is, de Lofwaardige.”

— Koran 35:15

Diogenes vroeg Alexander niet om goud. Hij vroeg hem weg te gaan uit zijn zonlicht — wat het tegenovergestelde is van om iets vragen, wat het hele punt is. De Cynische filosofen zouden dit niet verzachten: de ene stuurt als eerste berichten, de ander zegt vaker af, de ene lacht harder om de grappen van de ander omdat lachen goedkoper is dan weggaan. Je kunt dat vriendschap noemen. Je kunt de onbalans mooi noemen of menselijk of gewoon de manier waarop dingen zijn. De hond in de straat, die Diogenes boven filosofen bewonderde, onderhoudt geen relaties met een klein tekort en construeert dan een theorie over waarom tekorten heilig zijn. De hond gaat weg wanneer het voedsel weg is en keert terug wanneer het er niet is. De vraag die de Cynische filosofen eigenlijk willen dat je beantwoordt is eenvoudiger en erger: blijf je omdat je wilt, of omdat je bent opgehouden op te merken hoe strak de riem zit?

“De basis van elke staat is de opvoeding van haar jeugd.”

— Diogenes van Sinope, zoals opgetekend door Diogenes Laërtius

De slang op het pad — je hebt de afstand beheerd, de toon aangepast, bijgehouden wie het laatst bereikte — en de hele tijd was het touw, stil in het stof liggend. Vedanta's druk op deze vraag is niet psychologisch maar ontologisch: kijk naar degene die telt wie meer nodig heeft, wie meer zou rouwen als het eindigde. Die boekhouder heeft geen gezicht. Het individuele zelf dat zich zelf ervaart als behoeftig, of als degene die genereus de behoeftige ondersteunt, is *avidya* — een mislezing van het touw. Niet twee golven die erover bekvechten welke de oceaan begunstigt, maar één golf die kort geloofde dat het niet de oceaan was. De onbalans is reëel op het niveau van golf. Op het niveau van water was de vraag nooit goed gesteld. Geen van beide antwoorden — prima of niet prima — bereikt het werkelijke adres.

“Wanneer het zelf wordt gerealiseerd, is er geen rouw, geen waan.”

— Mundaka Upanishad 3.2.9

Het universum heeft geen vergadering ingepland om te bepalen of dit eerlijk was. De ene persoon houdt het touw iets strakker vast, en geen enkele eerlijkheid erover, geen herverdeling van het berichten sturen, lost het onderliggende feit op: je bent twee mensen die hebben besloten belangrijk voor elkaar te zijn in een wereld die je mening niet vroeg en de beslissing niet zal onthouden. Camus zou de asymmetrie niet prima noemen — hij zou het de voorwaarde noemen, wat anders is. Prima impliceert dat het anders had kunnen zijn en je hebt vrede gesloten met de ergere versie. De voorwaarde simpelweg *is*. Wat telt is wat de persoon die strakker vasthoudt volgende dinsdag doet, over slecht koffie, wetende dat de steen terug zal rollen. Die terugkeer — niet ondanks het absurde maar erin — is geen troost. Het is opstand. Het is het enige antwoord dat het universum niet kan terugnemen.

“Men moet zich Sisyphus gelukkig voorstellen.”

— Albert Camus, The Myth of Sisyphus