Waarom stuurt mijn lichaam nog steeds het volledige signaal wanneer er niets aan de situatie is veranderd behalve dat ik drieënvijftig ben?

De vraag neemt aan dat drieënvijftig het lichaam iets zou hebben geleerd. Zen heeft geen gebruik voor deze aanname. Een koan wordt niet opgelost; het lost degene die het stelde op. De maan in het water wordt niet oud. De vijver is niet jong. Dit zijn beschrijvingen die van buiten worden toegepast, en het signaal komt niet van buiten — het komt van dezelfde plek vanwaar de adem komt, voorafgaand aan namen, voorafgaand aan kalenders. Wanneer je naar beneden reikt om de weerspiegeling stil te leggen, breekt je hand het in meer manen. Dit is geen mislukking van techniek. Dit is de lering. Stop met reiken. Het water zal bedaren wanneer het bedaart, en je zult daar zijn als het gebeurt.

“Voordat goed of kwaad werd gedacht, wat was je oorspronkelijke gezicht?”

— Huangbo, zoals overgebracht in het Blauw Klif Register

Marcus Aurelius hield zijn dagboek in het veld, in de kou, met een imperium dat aan elke grens instortte — en waar hij steeds op terugkwam was dit: de rol is toebedeeld. Je hebt het zenuwstelsel niet gekozen, de protocollen van het lichaam, het signaal dat afgaat voordat je het hebt kunnen goedkeuren. De Stoïsche zet is niet onderdrukking; onderdrukking is gewoon weerstand in een beter jasje. De zet is onderscheid: wat afgaat is niet aan jou om te stoppen. Wat je volgende doet is geheel aan jou. Stop met het controleren van de natuur op onbekwaamheid. Het signaal is informatie, geen bevel. Je hebt een volgende zet. Maak het.

“Je hebt macht over je geest, niet over buitengebeurtenissen. Realiseer dit, en je zult sterkte vinden.”

— Marcus Aurelius, Meditaties

Hallaj begreep iets over goddelijk vuur dat hem onwelkom maakte voor elke autoriteit om hem heen: het wacht niet op uitnodiging, en het leest niet de voorwaarden die je hebt ingesteld. Het Soefische pad noemt dit als het prerogatief van de Geliefde — zonder toestemming in te schenken, zonder aankondiging aan te komen, het oude verlangen door een lichaam sturen dat decennia lang heeft geprobeerd ordelijker te worden dan het verlangen zelf. De beker is nu ouder, ja — het graan dieper, de wanden meer geslepen — maar de wijn arriveert op dezelfde temperatuur als altijd. De mystica beschouwden dit niet als een probleem. Ze beschouwden het als het enige bewijs dat het waard was om te bewaren.

“Ik ben de wijndrinker en de wijn en de wijngever.”

— Mansur al-Hallaj, Diwan

Sartre zou je niet toestaan het signaal een storing te noemen, en de hardere getuigen ook niet — degenen die opmerkte, binnen omstandigheden die elke andere vrijheid uitsloten, dat ze nog steeds kozen wat het moment betekende. Het lichaam stuurt zijn signaal in een borst die drieënvijftig jaar lang signalen heeft geïnterpreteerd, en de vraag is niet hoe het te stoppen maar wat je doet met het feit dat je nog steeds hier bent, het nog steeds voelt, nog steeds, tegen alle redelijke verwachting in, wilt. Het bestaan gaat vooraf aan de essentie, wat betekent dat het signaal voorafgaat aan elk verhaal dat je over jezelf hebt gebouwd. Het verhaal kan worden herzien. Het signaal is het grondmateriaal. Gooi je materialen niet weg.

“De mens is veroordeeld vrij te zijn.”

— Jean-Paul Sartre, Het existentialisme is een humanisme

De Talmoed heeft meningen over alles — het uur van Shema, de dier die gore, het juiste gewicht van de verplichting van een schuldenaar — en toch is er geen tractaat dat bepaalt wanneer verlangen zijn ontslag moet indienen. De rabbijnen, die vertrouwden op betoog boven stilte en tekst boven gevoel, zouden opmerken dat het lichaam onverschilligheid tegenover zijn eigen documentatie niet als een schandaal maar als bewijs zou opmerken: wat God in je drukte voordat je adem was, was niet onderworpen aan het maatschappelijke contract dat je sindsdien met de wereld hebt gesloten. Koude regen valt zonder de hoogte of het seizoen te raadplegen. Het valt omdat het niet is ingelicht dat vallen ongepast is. Het lichaam, dat oude litigant, doet dezelfde zaak elke keer. Drieënvijftig is geen vonnis.

“Het zegel van de Heilige Gezegend Ene is waarheid.”

— Babylonische Talmoed, Shabbat 55a