Waarom kiest mijn vriendin steeds voor de moeilijkere versie van haar huwelijk terwijl het makkelijkere precies voor het grijpen ligt?

Let op hoe zij haar schouders houdt als zij over harder proberen praat — die specifieke spanning, alsof zij zich voorbereidt op iets dat nog niet is aangekomen. Wat zij in die momenten voelt is niet de inspanning van liefde maar het zoemen van een zelf dat wordt bewezen. De sensatie van *ik ben degene die dit heeft doorstaan* is zijn eigen stille verslaving. Het geest heeft een verhaal geconstrueerd waarin moeite het bewijs is, en gemak zou de getuige uitwissen. Verwijder het moeilijke huwelijk en wat blijft er over? Een zelf zonder zijn getuigenis. Zij redt niet het huwelijk. Zij redt het verhaal waarin het huwelijk uiteindelijk zal bevestigen wie zij is. Dat verhaal, niet de relatie, is wat zij nog niet kan loslaten.

“Het is niet de vijand of de tegenstander van een man, maar zijn eigen geest, die hem naar kwaad leidt.”

— Dhammapada 42

De moeilijkere versie van dit huwelijk is niet moeilijker vanwege omstandigheden buiten haar controle. Het is moeilijker omdat zij niet het enige vermogen zal gebruiken dat geheel van haar is: oordeel. Wat staat er vandaag middag in haar macht, in dat huis? Niet hij. Niet het patroon. Niet de geschiedenis. Haar toestemming aan het patroon — dat is de hele lijst. De Stoïcijnen waren niet koud over liefde; zij waren er nauwkeurig over. Zij begrepen dat weigering om een situatie te beoordelen zelf een oordeel is, en dat weigering trouw noemen een van de geest's meest elegante bedriegerijen is. Zij kiest niet voor moeilijkheid. Zij kiest ervoor niet te kiezen, en versiert die vermijding met de taal van inzet.

“Je hebt macht over je geest, niet over buitengebeurtenissen. Realiseer dit, en je zult sterkte vinden.”

— Marcus Aurelius, Meditaties

Het makkelijkere huwelijk vraagt niets van haar — geen beslissing, geen aanwezigheid, geen risico om om 2 uur 's nachts ongelijk te hebben wanneer het gewicht rechtstreeks op haar borst drukt. Een zelf dat nooit tegen iets in gespannen staat heeft zijn leven niet vereenvoudigd; het heeft het stilletjes verlaten. Sartre kende dit particuliere verdwijningstrucs: comfort kan een vorm van slechte trouw zijn, een manier om de situatie te laten kiezen zodat je dat nooit hoeft te doen. Het moeilijkere huwelijk is het huwelijk waarin zij nog steeds bestaat, waarin haar keuzes nog steeds leesbaar zijn, waarin zij nog steeds verantwoordelijk kan worden gehouden voor wat zij wel en niet doet. De vraag onder je vraag is: wil zij gemak, of wil zij werkelijk zijn?

“De mens is veroordeeld vrij te zijn; want eenmaal in de wereld geworpen, is hij verantwoordelijk voor alles wat hij doet.”

— Jean-Paul Sartre, Het existentialisme is een humanisme

Zij heeft de druk op haar borst verward met de sensatie van leven — en zij zijn niet hetzelfde, hoewel zij om 2 uur 's nachts wanneer het huis stil is en zij nog steeds wakker is het argument te repeteren identiek voelen. Epicurus doceerde niet onmatigheid; hij doceerde onderscheidingsvermogen. De eenvoudige maaltijd, de vriend aan tafel, de avond zonder crisis erin — dit zijn geen beloningen voor het overleven van de moeilijke versie van een leven. Dit is het leven. Ataraxia, de ongestoorde geest, is geen troostprijs; het is het werkelijke doel. Zij heeft zo lang moeite als morele munt behandeld dat rust voor haar eruitziet als armoede. Zij gelooft alleen nog niet dat vrede iets is dat zij mag besteden.

“Van alle dingen die wijsheid voorziet voor het leven van het gehele bestaan in geluk, het grootste bij verre is het bezit van vriendschap.”

— Epicurus, Leidende dogma's, XXVII

Zij kiest niet voor het moeilijkere huwelijk — zij kiest voor de deur, en de deur staat toevallig in brand. Iets in haar herkent, zonder woorden ervoor te hebben, dat het makkelijke huwelijk een muur is geschilderd als lucht. Zij heeft al eens, de duizeligheid van werkelijke open lucht geproefd, en zij kan dat niet onweten. De riet van Rumi huilt niet omdat huilen goed voor het is. Het huilt omdat het zich de rietbedding herinnert, omdat scheiding van wat het voor gemaakt is een geluid is dat het niet kan stoppen te produceren. De wond die het moeilijke huwelijk steeds opnieuw opent is geen straf. Het is het zelf dat erop staat, tegen alle praktisch bewijs in, dat het voor iets gemaakt is dat het nog niet volledig heeft bewoond.

“De wond is de plaats waar het Licht je binnenkomt.”

— Rumi, Masnavi