Waarom lijkt de oudste persoon op het blok altijd precies te weten hoeveel te eten?

Ze tilt het deksel op, ruikt eens, doet het weer dicht — klaar. De islam leest dat gebaar niet als discipline die verdiend is, maar als een vertrouwen dat wordt nagekomen. Het lichaam is een amanah, iets wat onder beheer wordt gehouden, en de Profeet legde zijn geometrie duidelijk uit: een derde voedsel, een derde water, een derde lucht. Ze heeft deze verhouding niet ontdekt door te lijden; ze is eenvoudigweg nooit vergeten wiens eigendom ze onderhield. De vraag "waarom weet ze het?" gaat ervan uit dat de kennis moest worden verworven. De islam stelt voor dat ze alleen maar moest stoppen ermee verlaten te worden. Zestig jaar van vijf-vijftien ochtenden aan hetzelfde fornuis is geen praktijk. Het is een persoon die eindelijk leeft binnen een wet die altijd al waar was van het lichaam dat ze leende.

“De zoon van Adam vult geen vat erger dan zijn maag.”

— Hadith, Sunan Ibn Majah 3349

Diogenes zou haar onmiddellijk herkennen en iedereen anders aan tafel negeren. Ze reduceerde het bord tot wat het lichaam vroeg, niet wat de uitvoering van het eten eiste. Elke buurman die ze heeft overleefd, stierf vol — vol troostgedeelten, vol van de porties die *Ik verdien dit* of *kijk niet te dicht naar me* aankondigden. De Cynische filosoven stelden dat honger bijna nooit over voedsel gaat; het gaat over publiek. De keizer eet tot iemand toejuicht. De hond eet tot ze niet meer honger heeft. Ze stopte ergens in de late jaren tachtig met een publiek nodig te hebben, en het lichaam, verlost van zijn theatrale verplichtingen, vertelde haar de beschamende waarheid over hoe weinig het eigenlijk wilde. De hoeveelheid was bijna beledigend. Ze at het toch.

“Wie het meest heeft, is het meest tevreden met het minst.”

— Diogenes van Sinope, zoals gerapporteerd in Diogenes Laërtius, Levens VI.104

Drie echtgenoten. Een kind. De hoekwinkel die een nagelsalon werd die puin werd die een parkeerplaats werd. Het universum, over alles, stuurde haar nooit een portiegids — niet op de graanverpakking, niet in een droom, niet van welke god ze ook rond 1987 stopte mee te betwisten. Camus zou zeggen dat dit precies het punt is: er is geen juist bedrag, geen kosmische portiegrootte, geen instructie die aankomt en het kiezen onnodig maakt. Ze eet de soep omdat de kom daar is en haar handen nog steeds werken. Niet omdat het iets betekent om de soep te eten. De steen wordt niet lichter. Sisyphus vindt uiteindelijk niet het juiste dieetplan. Ze stopte gewoon met doen alsof de betekenisloosheid een probleem was dat moest worden opgelost voordat haar werd toegestaan de lepel op te pakken.

“Men moet zich Sisyphus vorstellen als gelukkig.”

— Albert Camus, De Mythe van Sisyphus

Ze heeft de honger overleefd die nooit echt honger was. Het boeddhisme identificeert wat de jongen nog steeds appetijt noemen, als tanha — dorst — een stem die niet een fysiek feit rapporteert, maar een oud verhaal over schaarste, over comfort, over het zelf dat voortdurend moet worden onderhouden met voedsel als bewijs. Die stem wordt niet wijzer met de leeftijd. Het wordt moe. Decennium na decennium, als een bel wiens geluid al vervagend is als het begint, vermindert het lawaai. Wat blijft als het stil wordt, is niet discipline of verlichting. Het is het eigen signaal van het lichaam, dat altijd eerlijk was en altijd aanwezig, eenvoudig verdronken. Ze neemt de kom. Ze stopt. Niet omdat ze iets onder de knie heeft gekregen. Omdat de interferentie weg is.

“Aan iets gehecht zijn betekent erdoor verslaafd te raken.”

— Pali Canon, Majjhima Nikaya 26

Sartres stelling dat bestaan aan wezen voorafgaat, betekent dat niemand aankomt met een voorbepaalde portiegrootte — niet van God, niet van de natuur, niet van het blad op de toonbank. Ze leerde niet correct te eten. Ze overleefd de mensen, de systemen, de stemmen die haar honger hadden gekoloniseerd met hun definities van wat haar honger zou moeten betekenen. En toen, waarschijnlijk alleen aan een keukentafel op een gewone dinsdag met de radio laag, koos ze een hoeveelheid die gewoon van haar was — niet uitvoering voor een kijkende familie, niet straf voor enig privé-excès, niet troost voor een verlies dat ze niet kon benoemen. Het kiezen zelf, vrijelijk en zonder waarborg van enige autoriteit, was de kennis. Dit is het enige soort dat het existentialisme als echt erkent.

“De mens is veroordeeld vrij te zijn.”

— Jean-Paul Sartre, Het Existentialisme is een Humanisme